Beschrijving
Over veel verzen van Hans van de Waarsenburg hangt een waas van weemoed.Zijn nauwkeurige stemmingsvolle beelden reiken naar de verte. Erspreekt niet alleen een verlangen uit naar de horizon die voor ons ligten die tot reizen noopt, in deze bundel ligt de verte ook in hetverleden. Met zijn gedichten roept Van de Waarsenburg de dromen enverlangens van vroeger op. Des te scherper komen daarbij in ditretrospectief de beelden naar voren van de mensen die hun leven alhebben verloren. Want met de weemoed wil de dichter het onverbiddelijkeniet verzoenen of onzichtbaar maken. Daarom eindigt de bundel met eenviertal ‘kale’, aangrijpende in memoriam gedichten voor gestorvenvrienden.
